Great Things TO'VE Done

MY TOOVS 0 views 0 comments 0 TOOVS shared

Escuela Taurina de Alicante

Country:
Spain
Place:
Alicante , N 38°21'-E 0°29'
Time:
November, 2007
Done by:
Inge
TOOVS similar and nearby:
9 TOOVS

Next TOOV:

16 images | 0 video's

ABOUT THIS TOOV

(First part in English, later part Dutch)

Anyone seeking the art of avoiding bullhorns on a most elegant way, should visit the arena of Allicante. Here the young toreros train three days a week (Monday, Wednesday and Friday from 5 till 8 o’clock) to learn themselves the art of this sport.
Boys , and one girl, from the age of nine can start the course for becoming a torero. Probably they ‘just’ say they are playing the bulls like others say they are playing football.
Nine years may sound very young, but they can hardly wait. This is understandable when their friends can start playing football at the age of four. And football is something you can do on the streets. With a real football. The toreros in spe will have to wait till they are nine, and probably till their eighteenth for a real bull. If they will ever make it that far. Until that moment all they can do is repeat the movements endlessly – at first sight simple, but far from it. Which child chooses for a sport like this? And how much perseverance is needed if you can’t score before your eighteenth.
This is where the comparison stucks. You cannot compare bullfighting with football. You can’t compare bullfighting to anything. It is an art, not a sport. In the papers you read about bullfights at the cultural section, not the sportspart.
A student of the School of Bullfight must see the beauty of the art, must have the passion! Training 10 hours a week, practicing the movements each day at home, spending your weekends at the ferias, doing anything to become a Torero, than you must have the bulls in your veins.
Alberto for example, has the bulls in his veins since the age of two. He couldn’t wait to start training at the arena. Now, at the age of twelve, he’s the most talented student, the hope and dream for the Arena of Allicante.
Probably not every student will make it to be a Torero (like not every footballplaying boy will be a pro), because of lack of talent, passion or luck. They might get a place in the team of a Matador (bullkiller) as Peones (junior bullfighters distracting the bulls with their capes), Picadores (on horsebacks with lances) or Banderilleros (plunge pairs of colourfully harpoons in the bull’s). But even if they don’t make it in the Cuadrilla (team), their role will be an important one. They will be the passionate spectators, the crowd who keeps the art of Bullfighting in Spain alive. They will be needed to protect it from the even so passionate anti-bullfight-movement.
For the pupils of the Allicante School the art of Bullfighting is alive and kicking. They get teached not only the ‘faneas’, the movements, but more they learn how the bulls are part of their lives. How the art of fighting the bulls is a vital part of Spain.
Bullfighting as such is not fighting against, but fighting with the bulls.
The students not only learn how to be a Torero, but also to be a bull. With just a bull’s horns in their hands the youngsters in sport suits transform into dangerous toros. They’re running into the magenta and golden colored capes or into the smaller red ‘Muletas’ with even so much concentration as their fellow students make their movements with cape and sword.
As a spectator you’re welcome to visit the classes (the students must learn to deal with the crowd). It’s fascinating to see the age-old movements being made by this young generation, they make it theirs, without even a real bull around. The final killing stroke of the sword into the bull’s neck (estocada) is practiced endlessly at the trainings sessions but not one drop of blood is spilled. It is an incredible spectacle.

---

Wie de sport achter de kunst van het zo elegant mogelijk ontwijken van stierenhoorns wil doorgronden kan veel ontdekken in de arena van Allicante. Hier trainen jonge torero’s drie dagen in de week (maandag, dinsdag en woensdag van vijf tot acht uur) om zich deze kunsten eigen te maken.
Jongens en meisjes vanaf negen jaar kunnen starten met de opleiding tot Torero. Wellicht zeggen ze zelf dat ze ‘gewoon’ op stierenvechten zitten. Negen jaar klinkt jong, maar wat de meeste betreft zouden ze veel eerder beginnen. Wat op zich begrijpelijk is als je vriendjes al vanaf vier of vijf op voetbal kunnen. En voetballen, kan je daarnaast ook nog op straat doen, met een echte bal. De Torero’s in spe zullen moeten wachten tot hun negende om te kunnen beginnen met de sport en daarna waarschijnlijk tot hun achttiende op een echte stier. Als het al zo ver komt. Tot die tijd blijft het bij het eindeloos repeteren van een op zich klein aantal bewegingen. Wat is het dat een kind voor deze sport kiest? En hoeveel doorzettingsvermogen heb je nodig als je tot je achttiende niet een keer kan scoren?
Hier gaat de vergelijking dan ook mank, het stierenvechten is niet te vergelijken met voetbal. Het stierenvechten is nergens mee te vergelijken. Het is een kunstvorm, geen sport. In de kranten wordt er over geschreven in het cultuurkatern, niet in de sportbijlage.
Wie als kind naar de stierenvechtschool wil zit niet ‘gewoon’ op stierenvechten zoals een ander op voetbal. Je moet geraakt zijn, de schoonheid zien, je moet passie hebben! Als je jarenlang 10 uur in de week traint, thuis met je eigen cape urenlang per dag de verschillende bewegingen blijft repeteren, in de weekends de feria’s afgaat, alles doet om een echte Torero te worden, dan moet je de stieren in het bloed hebben zitten.
Bij Alberto zitten de stieren in zijn bloed vanaf dat hij twee jaar was. Hij kon niet wachten tot hij kon beginnen en is nu, twaalf jaar oud, het talent van de school waar ieder zijn hoop op richt.
Waarschijnlijk zal niet ieder kind die op de school begint het gaan maken als Torero (net als niet ieder die voetbalt een prof wordt), vanwege gebrek aan talent, passie of geluk. Wellicht veroveren ze een plaats in een team van een Matador (stierendoder) als Peones (jonge stierenvechters die met capes de stier afleiden), als Picadores (met speer te paard) of als Banderilleros (stoot vanaf paard gekleurde harpoenen in stier). Toch zal het voor de meeste leerlingen ook zover niet komen. Hun rol zal zijn om als gepassioneerde liefhebbers het Stierenvechten als cultuur en kunstvorm te behouden voor Spanje. En dat zal nodig zijn, omdat er velen ter wereld met evenzoveel passie strijden om het Stierenvechten in deze vorm (dodelijk voor de stieren) te stoppen.
Vooralsnog is het Stierenvechten bij de leerlingen van deze Stierenvechtschool springlevend. Ze leren van de ‘ouwe rotten in het vak’. Ze leren niet alleen de juiste ‘faenas’ -bewegingen en het vechten met de stieren, maar ze worden onderwezen in hoe het leven in Spanje verweven is met de stieren en het Stierenvechten.
Het Stierenvechten is ook geen vechten tegen, maar vechten met de stieren. De studenten leren niet alleen Torero te zijn, maar ook Stier. Met enkel een paar hoorns in handen transformeren ze van puber in trainingspak naar levensgevaarlijk snuivende toro. Ze rennen net zo geconcentreerd en serieus op de magenta met gouden cape of de kleinere rode Muleta af, als hun medestudenten de bewegingen met deze capes en hun zwaard uitvoeren.
Als toeschouwer ben je bij de lessen van harte welkom (de leerlingen moeten ook leren met het publiek om te gaan). Fascinerend om te zien hoe de eeuwenoude bewegingen door een jonge generatie opnieuw wordt eigengemaakt, nog voordat daar een stier aan te pas komt. Hoewel de doodsteek veelvuldig wordt geoefend vloeit er op de school geen bloed. Het is een schouwspel waar je geen genoeg van krijgt.


COMMENTS (2)

You can place a comment anonymously or login

Frank says

18-12-2007 | 23:59

Goed verhaal Inge!
Hoewel ik nooit 'live' getuige ben geweest van een stierengevecht begrijp ik volstrekt niet waarom wij Nederlanders, als uitvinders van de legbatterij en de varkensflat, andere culturen zo graag veroordelen op het gebied van dierenleed.

Inge says

22-12-2007 | 13:41

Dat dacht ik ook , Frank. Het leed van de stieren staat volgens mij nog steeds in geen verhouding tot die van de bioindustrie-dieren. Laat staan dat de Hollandse varkensboeren zo elegant en mooi gekleed de varkens te lijf gaan, met de consumenten als gepassioneerd publiek...

Post a comment

INTERACT WITH THIS TOOV

THIS TOOV

Added on:
16 December 2007
Comments:
2
Views:
4493
Rating:
stars4
Tags:
alicante torero Alberto Madurga Nuñez tour toro escuela
Channels:
Travel Culture
9 TOOVS similar and nearby

Sign up | About TOOVS | Help | Terms & Privacy | Top of page Copyright © 2007 TOOVS ™