Great Things TO'VE Done

MY TOOVS 0 views 0 comments 0 TOOVS shared

De kleine man en de zee

Country:
Netherlands
Place:
Petten , N 52°46'-W 4°39'
Time:
November, 2007
Done by:
Frank
TOOVS similar and nearby:
318 TOOVS

Next TOOV:

8 images | 0 video's

ABOUT THIS TOOV

Deze Toov is niet zozeer van het gehalte ‘great to’ve done’ maar eerder ‘every kids dream’. De dag na de novemberstorm had ik het huis voor mij alleen. Een zeldzame kans om rustig de krant te lezen en de financiële administratie wat op orde te brengen. Aan dit vooruitzicht kwam ruw een einde toen m’n jongste zoon, vergezeld van een teamgenootje, binnenviel met de mededeling dat hun voetbalwedstrijd was afgelast. Vastbesloten om mijn plannen tot uitvoering te brengen stelde ik ze voor om dan maar op het, achter ons huis gelegen, speelveld te gaan voetballen. Binnen vijf minuten waren ze terug omdat grotere jongens inmiddels bezit hadden genomen van dit veld. “Dan gaan jullie toch lekker boven spelen” opperde ik tegen beter weten in. Morrend betrokken ze zijn slaapkamer waar ze om beurten plaatsnamen op de hometrainer die daar, door mijn schoonmoeder, ‘tijdelijk’ is gestald, Na een klein kwartier waren ze weer beneden. “We hebben allebei meer dan zestig gehaald en nu weten we niet meer wat we moeten doen”. Een snelle blik naar buiten leerde hem dat ‘die grote gasten’ nog altijd aan het voetballen waren en een en ander leidde tot de onvermijdelijke vraag. “Páhap, wat kunnen we dóen?” Omdat mijn vriendin en ik onlangs hebben besloten dat, in een dergelijke omstandigheid, TV kijken en computerspelletjes geen optie mogen zijn vouwde ik de krant terug tot brievenbusproporties. Hierbij probeerde ik nadrukkelijk een vraagteken te vermijden in het voorstel “zullen we naar het strand gaan”! Dit bleek verspilde moeite want het plan vond direct algemene bijval. Deze bijval ging zelfs over in onverdeeld enthousiasme toen wij besloten om niet ‘ons’ strand tot het reisdoel te maken, maar dat van Petten. Het is niet zozeer de afstand die een trip naar dit dorpje (vooral in de winter) bijzonder maakt. Alkmaar ligt, met 12 kilometer, tenslotte al twee keer zo ver. Het grote verschil zit ‘m in de af te leggen route. Een autorit naar Alkmaar is een gezapig gebeuren waarbij ik zelfs liedjes van Celine Dion kan velen. Een rit over de tweebaansweg naar Petten is aanzienlijk meer ‘Rock ’n Roll’. Zelfs Dúitse automobilisten, over het algemeen toch het toonbeeld van gehoorzaamheid, rijden hier structureel te hard. Dit “Born to be Wild” gevoel, in combinatie met het idee dat deze weg voert naar een voormalig waddeneiland, maakt van dit ‘reisje’ altijd iets speciaals. Omdat wij deze keer ook nog met alle ramen open hadden gereden bereikten wij onze bestemming in een prettig verwilderde toestand. Terwijl ik de auto afsloot renden mijn metgezellen al in de richting van het strand. Hier liep ik dus een kleine achterstand op waardoor ik nog maar net op tijd was om hun sprint naar de laatste duintop te fotograferen. Geheel gefocust in een stabiele houding tuurde ik door mijn zoeker, wachtend op het ideale moment, Ongeveer één tiende van een seconde voordat ik wilde afdrukken zag ik mijn modellen abrupt uit het zicht verdwijnen. De reden hiervan werd duidelijk toen ik op dit punt arriveerde. De vertrouwde strandafgang bleek te hebben plaatsgemaakt voor een (bijna) vrije val van een meter of zes. In hun drift om als eerste het strand te bereiken waren zij te laat geweest om op deze verandering te anticiperen. Tot mijn opluchting bleken zie niet alleen ongekwetst maar zelfs in een opperbeste stemming, gillend van het lachen rolden ze door het zand. Toen ook ik, ruggelings naar beneden glijdend, het strand had bereikt kregen wij een eerste indruk van de verwoesting die de noordwester had aangericht. Zo was de, ter plaatse tóch al niet zo brede, duinenrij met een flink aantal meters teruggebracht. Op de plaats waar deze duinen aansluiten op de Hondsbossche Zeewering had zich een enorme hoeveelheid wrakhout en ander ‘zeevuil’ verzameld.
Terwijl ik deze ravage in foto’s probeerde te vangen haalden mijn zoon en zijn vriendje talloze belangwekkende aanspoelsels uit de puinhoop te voorschijn. Naast de gebruikelijke sportschoenen, flessen en spuitbussen vonden ze onder meer: een in deerniswekkende staat verkerende Teddybeer, een 19 inch flatscreen monitor, twéé magnetrons, een Russische Bijbel en zelfs een heus geval van flessenpost. Toen ze me opgetogen wezen op een groot vat waaruit een onbestemde zwarte smurrie lekte, besloot ik dat het tijd was voor een kritische noot. “Eigenlijk is dit natuurlijk helemaal niet zo leuk, Nu zie je maar wat voor rommel mensen allemaal in de zee gooien”.
Fronsend overdachten zij deze boodschap en ik had er eigenlijk meteen spijt van dat ik hiermee een eind had gemaakt aan hun onbekommerde feestvreugde. Dat die echter wel een stootje kon hebben bleek uit de reactie van mijn zoon. Terwijl hij het linkerbeen uit een gevonden poppenrompje draaide zij hij “maar nú ligt die rommel niet meer in zee en dus kunnen we het lekker opruimen” .
Waarom bestaat er geen Nobelprijs voor kinderen?


COMMENTS (2)

You can place a comment anonymously or login

boswachter says

3-12-2007 | 18:35

Frank, het wordt beslist eens tijd om die "verhaaltjes" te bundelen. Daar is absoluut een markt voor. Kostelijk!

Lex says

4-12-2007 | 10:34

Als je klikt op 'Frank' boven aan deze pagina krijg je de gebundelde Toovs van Frank! ;-) En het leuke is dat je ze altijd bij de hand hebt. Ook als er nieuwe bij komen. Zo lees ik nu over het jutten terwijl ik aan de oever van Mar Menor zit in Santiago de la Ribera. Wel in de schaduw hoor. Niet alleen omdat dat makkelijker leest...

Post a comment

INTERACT WITH THIS TOOV

THIS TOOV

Added on:
03 December 2007
Comments:
2
Views:
3907
Rating:
stars4
Tags:
zee Storm Petten frankslist duinen
Channels:
Nature Fun Kids
318 TOOVS similar and nearby

Sign up | About TOOVS | Help | Terms & Privacy | Top of page Copyright © 2007 TOOVS ™