Great Things TO'VE Done

MY TOOVS 0 views 0 comments 0 TOOVS shared

Storm

Country:
Netherlands
Place:
Camperduin , N 52°43'-W 4°38'
Time:
November, 2007
Done by:
Frank
TOOVS similar and nearby:
316 TOOVS

Next TOOV:

6 images | 0 video's

ABOUT THIS TOOV

Als regelmatig kijker van de diverse T.V. journaals kun je niet anders dan tot de conclusie komen dat ‘het weer’ verreweg het meest besproken item is. Ook als zaken als overstromingen, smeltende ijskappen en mislukte oogsten niet aan de orde zijn eindigt iedere uitzending, wereldwijd, met ‘het weer’. Zelfs na Nine-Eleven en het uitgraven van Saddam Hussein was het slotwoord aan de weermannen. Dit geeft te denken. Ik heb dit dan ook langdurig gedaan en ben tot de conclusie gekomen dat dit gebeurt om ons gerust te stellen. En het wérkt ook nog! Neem bijvoorbeeld vorige week. Als journaalkijkers werden wij bestookt met onder andere; de ellende in Darfur, pedofielen die zich belemmerd voelen in het uitoefenen van hun hobby en een Finse student die met alle geweld zijn school wilde afmaken. Stuk voor stuk somber stemmende zaken die mijn bevattingsvermogen te boven gaan. Maar juist toen de nihilist in mij de overhand dreigde te krijgen verscheen de dienstdoende weerman in beeld om het weer van de afgelopen 24 uur te bespreken. Vrijwel onmiddellijk was ik weer in evenwicht. Dit hadden wij tenslotte, als goedwillende burgers, toch maar weer meegemaakt en dat schept een band. En dan is er natuurlijk het ‘weer’ zélf. Een stabiele factor in een wankele wereld. Het ís er gewoon, iedere dag, weer of geen weer. Daarbij komt nog dat het waarschijnlijk het meest veelomvattende woord is binnen ons taalgebruik. Begrippen als warmte, kou, wind, droogte en neerslag zijn de meest voor de hand liggende. Maar ook turbulentie, permafrost, Katrina, de golfstroom en het gat in de ozonlaag vallen onder het weer. Als een Nederlander in november te laat op het werk verschijnt met de verklaring “ik moest krabben”, begrijpt iedereen dat niet een kolonie schaamluis de reden van deze vertraging is, maar gewoon het weer. Van alle denkbare soorten weer vind ik ‘mooi weer’ het meest boeiend. Volgens het KNMI bestaat dit weertype niet, net als ‘slecht weer’ overigens. De wetenschap oordeelt nu eenmaal niet over goed of kwaad, zij rapporteert slechts. En zo hóórt het natuurlijk ook. Tenslotte bepaal ik zélf wel wat ik van het weer vind. Zo had ik laatst weer een fantastische mooi-weer ervaring vanwege een strakke noordwester storm in combinatie met springtij. Van alle denkbare slechtweersituaties vind ik storm absoluut de mooiste. Nu verdient het begrip storm enige nuancering. Gelegen op loopafstand van de Hondsbossche Zeewering wordt ons dorp bijna ieder jaar wel een keer bezocht door ‘zondagse stormtoeristen’. Meestal gaat het hier om gezinnen die, groepsgewijs, tegen de wind in komen hangen om hier later, thuis of op het werk, een beetje over op te scheppen. Voor ons als ervaringsdeskundigen gelden echter andere normen. Voor een ‘krachtje acht’ (waar je redelijk tegenaan kunt leunen) strikken wij onze veters al lang niet meer. Dit heet bij ons dan ook geen storm maar gewoon wind. Ongeveer ééns in de vijf jaar treffen wij een ‘kracht tien’ en dáárvoor worden de jassen wel van de kapstok geplukt. Een beetje recreatief leunen wordt dan al vrij lastig. Met honderd kilometer per uur blaast de wind je domweg van je zolen en van horen of zien is nauwelijks nog sprake. De ultieme storm echter is er een van kracht twaalf. In Nederland is dit zo’n beetje het hoogst haalbare en hiervan heb ik er, op deze plek, twee mogen meemaken. Beide keren was de zeewering tot ongeveer halverwege nog wel lopend (onder een hoek van maximaal 45 graden) te bereiken De laatste 20 meter werd dit ernstig bemoeilijkt door striemende vlagen zeewater en losgeslagen onderdelen van het dijkbeslag (grillig stuiterende stenen). De meeste stormzoekers hielden het hier dan ook voor gezien en hebben het hoogste punt nooit bereikt. Het handjevol ‘diehards’ dat wél die laatste meters aflegde werd getrakteerd op een adembenemende ervaring. Niet zozeer vanwege het uitzicht (een ‘twaalf’ komt bijna altijd in een pikdonkere nacht) maar gewoon letterlijk. Bij een tegenwind van 120 kilometer is normaal ademhalen niet meer mogelijk. Ons middenrif is niet opgewassen tegen deze brute kracht en de longen weigeren dienst. Alleen met je rug naar de wind kun je, de handen als in een schreeuw om je mond geplaatst, nog een beetje zuurstof binnenhalen. Tegelijkertijd verlies je de controle over snot, speeksel en traanvocht. Dit alles maakt het verblijf daarboven niet alleen zeer indrukwekkend en absoluut onvergetelijk, maar bovenal weinig plezierig. De storm van verleden week bleef, qua windkracht, zo tussen de acht en negen steken. De reden dat desondanks voor de eerste keer alle waterweringen werden gesloten was dan ook niet zozeer de windsnélheid maar vooral de richting. Noordwest. Alleen uit die richting kan een storm de brave Noordzee tot grote hoogten stuwen. Het resultaat zag ik de volgende dag. Hoewel het inmiddels laagwater was likte de zee nog altijd aan onze duinen en het strand bood de aanblik van een soort ‘Oersoep’. Mijn krampachtige pogingen om op de been te blijven werden minzaam gadegeslagen door een aantal, doodstil in de lucht hangende, Zilvermeeuwen. Toen zij genoeg hadden van mijn gestumper verdwenen ze, superieur tegen de storm in zeilend, langzaam in de verte.


COMMENTS (3)

You can place a comment anonymously or login

Karin says

18-11-2007 | 15:58

Wat een mooie foto's! Nog even over dat krabben: als het per ongeluk toch schaamluizen zijn, haal je misschien nog wel het journaal. Schaamluizen zijn schaars. Je kunt ze ook inleveren bij het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam:
_____________________________________________________________
november 2007] Het verzoek om schaamluizen aan het Natuurhistorisch Museum Rotterdam te schenken (zie vorige nieuwsbericht) heeft na een maand en ondanks wereldwijde aandacht in de media tot op heden slechts zes schaamluizen opgeleverd: vijf oude en één versdode. Ondanks de tegenvallende opbrengst is museumconservator Kees Moeliker wel content met aantal schaamluizen dat nu binnen is: "Ze zijn er dus nog wel, maar kennelijk heet Phthirus pubis niet voor niets 'schaamluis' en weerhoudt dat het publiek ervan om ze bij het museum in te leveren. Ook is me duidelijk geworden dat SOA-poliklinieken, huis- en zelfs havenartsen de laatste jaren geen of zeer sporadisch schaamluizen bij patienten aantreffen, laat staan dat ze ze verzamelen en conserveren."


Uitzondering is Anne de Vries, arts belast met infectieziektenbestrijding bij de GGD-Kennemerland. Zij behandelde afgelopen augustus een man met schaamluis en wist de patient ertoe te bewegen een paar exemplaren te vangen. Dokter de Vries bewaarde er twee in alcohol en stuurde er één - een beetje verfrommeld exemplaar - op in een buisje. Het draagt nu aanwinstnummer 07-141.

Van Nico Elfferich (80) uit Capelle a/d IJssel ontving het museum vijf schaamluizen die hij in september 1949 (!) aan zijn eigen insectenverzameling toevoegde. Hij kreeg de vijf nietige insecten van 'Zuster Gijzen' een kennis die als verpleegkundige werkte in het toenmalige psychiatrische ziekenhuis Maasoord in Portugaal bij Rotterdam-Zuid, het latere 'Delta'. Schaamluizen werden toen regelmatig aangetroffen bij patienten die bij opname eerst grondig gewassen werden. Zuster Gijzen kende Nico's honger naar bijzondere insecten en bracht een mooi monster voor hem mee. De vijf luizen zijn op een microscoopglaasje geconserveerd in het (bruinige) insluitmiddel 'liquido faure' .

Overigens neemt het museum nog steeds graag schenkingen van schaamluizen in ontvangst. Conserveer ze in een potje of buisje met 70% alcohol, of bij gebrek daaraan in jonge jenever, geef het af bij de balie van het museum of stuur het op naar het museum (adres). Schrijf op een etiketje: vindplaats (geografisch), vinddatum, naam van de gastheer/gastvrouw van de luis/luizen en de naam van de vinder (indien verschillend van de drager). Deze gegevens zullen vertrouwelijk worden behandeld. Anonieme schenkingen zijn ook welkom.


Kees Moeliker schrijft over zijn schaamluiszoektocht in NRC Handelsblad, 17-11-2007.
___________________________________________________________________

Bron: www.nmr.nl

Frank says

19-11-2007 | 0:15

Dat heb ik weer. Na uren zoeken eindelijk een geschikt potje gevonden, blijkt de jenever op!

Esterr says

19-11-2007 | 18:00

Hele mooie foto's! Ook wij stonden op het strand de woeste kracht van de natuur te bewonderen. Toen op de bewuste avond nauwelijks spektakel was te zien, hebben we even overwogen om rond 4 uur 's nachts (hoogwater-tijd) ons warme, veilige bed te verlaten voor een tocht richting strand, maar hier hebben we toch maar 7 uur van gemaakt, voor schooltijd. Dit bezoek resulteerde in doorweekte kleren en zere gezichten van de hagel en snijdende wind, maar we hadden het Niet willen missen!

Post a comment

INTERACT WITH THIS TOOV

THIS TOOV

Added on:
18 November 2007
Comments:
3
Views:
5537
Rating:
stars4
Tags:
schoorl zee Dijken Storm frankslist
Channels:
Nature Fun
316 TOOVS similar and nearby

Sign up | About TOOVS | Help | Terms & Privacy | Top of page Copyright © 2007 TOOVS ™