Great Things TO'VE Done

MY TOOVS 0 views 0 comments 0 TOOVS shared

Lissabon de aankomst

Praca da Figuera
2 images | 0 video's

ABOUT THIS TOOV

In 1996 was februari een maand van een ongekende ‘net boven nul druil’ die eigenlijk alleen in een staat van winterslaap te dragen valt. Na een akelige nacht (ik droomde dat ik de meest rechtse aardappeleter van Vincent van Gogh was) besloten mijn geliefde en ik om, per direct, het land te verlaten.
Het werd Lissabon en de KLM was destijds nog behoorlijk scheutig met het verstrekken van alcoholische versnaperingen waardoor wij al snel in een opgeruimde stemming verkeerden. Mijn vriendin, die (ter bestrijding van een lichte vliegangst) op Schiphol voor de zekerheid al wat had gedronken, stelde zelfs al ter hoogte van Rotterdam vast dat de bewolking verdwenen was. Toen het, tijdens een tussenlanding in Porto, ineens weer regende mocht dit de pret allang niet meer drukken want in Lissabon, zo was ons verzekerd door regelmatige bezoekers, regent het zelden.
Bij aankomst viel het inderdaad niet tegen, (zo’n 20 graden bij lichte bewolking) en wij gingen dan ook monter op zoek naar een verblijf voor de nacht. Dit bleek minder eenvoudig dan verwacht. Anders dan in de meeste Europese hoofdsteden is meertaligheid in Lissabon een nogal zeldzaam fenomeen (ik dacht dat wij, door ‘obrigado’ uit te spreken als oebregadoe, aardig beslagen ten ijs zouden komen). Toen ik echter de veertigste ‘Lisbonian’ had bedankt voor het feit dat hij of zij géén Engels sprak besloot ik mijn vakantieSpaans aan te wenden. De eerste voorbijganger die ik ‘buenos noches’ toewenste was een keurige heer van een jaar of zestig en zijn reactie was opmerkelijk. Als ik in Rotterdam een 75-plusser uit Crooswijk in afgemeten Duits had gevraagd wáár die bommen destijds dan wel waren gevallen, had ik waarschijnlijk op meer toeschietelijkheid kunnen rekenen. Geschrokken probeerde mijn vriendin het in haar tweede moedertaal (Frans met een licht Zwitsers accent). Dit werd aanzienlijk welwillender aangehoord maar helaas ook geheel niet begrepen. Het liep inmiddels tegen elven en wij besloten nog een half uur te zoeken alvorens ons, per taxi, naar de dichtstbijzijnde Holiday Inn te laten vervoeren. Iets vóór half twaalf betraden wij ‘Praca da Figuera’, een mooi plein met een ruime keuze aan hotels. Het eerste bleek al snel niet in overeenstemming met ons budget (voor dat geld werd overigens wél, met nauw verholen tegenzin, Spaans verstaan) maar het tweede voldeed werkelijk aan al onze wensen. Uitgesleten hardstenen trappen, eeuwenoude eiken lambriseringen en uitzicht op het Fort van St. George (die dáár Sao Jorge heet en zeer beslist niet de beschermheilige was van de Moren die het ding daar in de achtste eeuw hebben gebouwd). Aan de incheckbalie troffen wij een onberispelijk besnorde heer met een Brits-koloniaal voorkomen die, op mijn “we’re looking for a room” reageerde met een zwierig “Ma pleizsjure” waarbij hij de ‘ei’ klank lang aanhield.
Overdonderd door deze zwoele interpretatie van ‘Oxford English’ en ‘s mans bijpassende uiterlijk vergat ik te informeren naar de prijs en lieten wij ons door een ontboden kofferboy gedwee naar onze kamer leiden. Hier aangekomen wilde mijn vriendin meteen in bad en besloot ik wat sfeer op te doen en eventueel ergens een mooie fles port te scoren. In een nabijgelegen gelegenheid trof ik beiden, de sfeer was gratis, de port sympathiek geprijsd. Toen ik, zo’n half uur later, de hotelkamer weer betrad bleek het badwater steenkoud. De warme kraan ‘deed het niet’ en het water maakte een wat roestige indruk. Tijd dus om onze Engelstalige vriend in de receptie in te schakelen. Onderweg studeerde ik mijn verhaal in en bij zijn monumentale balie aangekomen legde ik ons probleem aan hem voor (there’s a little problem with the hot water supply in our bathroom and, as You can understand, it has been a long day for us so we’d like to have a bath or, at least, take a shower).
Al na vier woorden bekroop me het gevoel dat mijn taalgestumper deze man wel pijn aan de oren moest doen. Maar hoewel mijn uitspraak, van toenemende schaamte, per lettergreep gebrekkiger werd, hoorde hij mijn klacht geduldig en met een milde glimlach aan.
Toen ik uitgesproken was ging deze glimlach over in een vriendelijke, begrijpende grijns waar ook zijn snor uitbundig deel van uitmaakte.
Tot mijn verbazing wenkte hij mij iets dichterbij. Toen ik hier gehoor aan gaf sprak hij, vlakbij mijn oor en op vertrouwelijke toon, “Ma pleizsjure”.
Gelukkig kwam ik op de terugweg naar onze kamer een schoonmaakster tegen die ons probleem onmiddelijk herkende. Gebarentaal is ook een machtig ding.


COMMENTS (0)

You can place a comment anonymously or login

Post a comment

INTERACT WITH THIS TOOV

THIS TOOV

Added on:
05 June 2007
Comments:
0
Views:
3278
Rating:
stars4
Tags:
Lisbon Lissabon Portugees frankslist Portugal Translation
Channels:
Travel Culture
Sign up | About TOOVS | Help | Terms & Privacy | Top of page Copyright © 2007 TOOVS ™